Westerplatte to półwysep w Gdańsku, leżący przy ujściu Martwej Wisły. Westerplatte zachowało się na kartach krwawej historii Polski. Jednocześnie stało się symbolem polskiego oporu przeciw hitlerowcom. W latach 1926-39 na terenie półwyspu istniała Wojskowa Składnica Tranzytowa. W pierwszych dniach września 1939 roku Westerplatte zostało zaatakowane przez Niemców. Rozpoczęła się wówczas II wojna światowa. Polacy pod dowództwem majora Henryka Sucharskiego (od 2 do 7 września dowodził zastępcę kpt. Franciszek Dąbrowski) bronili półwyspu. Polacy przez siedem dni samotnie bronili się przed atakiem przeważającej sile wroga. W czasie walk zginęło 15 Polaków a jeden prawdopodobnie został zamordowany w niewoli. Nie chciał on zdradzić Gestapo za nieujawnienie szyfrów radiowych. Niemcy po kapitulacji obrońców 7 września, w uznaniu bohaterstwa żołnierzy, oddali im honory.
10 października, już po kapitulacji, hitlerowcy przywieźli tu polskich więźniów, aby uporządkowali teren po walkach.
W 1940 roku na Westerplatte utworzono podobóz obozu koncentracyjnego w Stutthofie. W 1941 roku prace przy rozbiórce koszar na Westerplatte dobiegają końca. Rozwiązany zostaje także obóz.
Teren został rozminowany po wojnie, jesienią 1946 roku. Ustawiono także krzyż i tablicę z nazwiskami żołnierzy, którzy zginęli. Krzyż stanowi symboliczny cmentarz poległych. Krzyż zostaje usunięty sześć lat później. Na jego miejscu postawiono czołg T-34 z 1945 roku. W 1966 roku odsłonięto Pomnik Obrońców Wybrzeża. Pomnik liczy 25 metrów wysokości. Stoi on na 20-metrowym kopcu. Pomnik przypomina wyszczerbiony bagnet wbity w ziemię. Miejsce to 12 czerwca 1987 roku odwiedził Jan Paweł II, który spotkał się z westerplatczykami i młodzieżą.